Begeleiding bij levensoriëntatie

voor jongvolwassenen die zoekende zijn

Over mij

Aangenaam! Mijn naam is Jeroen de Vos. Ik ben opgeleid aan de Universiteit voor Humanistiek in het begeleiden van mensen met levensvragen. In die hoedanigheid richt ik mij op het begeleiden van jongvolwassenen bij hun levensoriëntatie, omdat ze vaak leven met vragen als: Wie ben ik? Wat wil ik nu eigenlijk? Hoe moet ik leven? Ze leven in een ogenschijnlijk grenzeloze wereld vol kansen en mogelijkheden. Wie je bent en wat je doet is een keuze geworden. Je identiteit wordt niet langer door anderen opgelegd of aangereikt. Integendeel, je moet zelf bepalen wie je wilt zijn en wat jouw weg is in het leven. En ondanks dat deze vrijheid aangenaam kan zijn, brengt het ook verantwoordelijkheid en onzekerheid met zich mee. Het kan je rusteloos en angstig maken. Want wanneer weet je nu of je het goed doet en of je geen andere keuzes had moeten maken? Wat nu als je even niet meer weet wat je wilt of opgebrand thuis zit en niet verder kan? Dit alles kan zogenaamde existentiële vragen oproepen. Als ervaringsdeskundige zet ik mij graag in om je bij deze vragen te begeleiden, zodat je jouw eigen weg kunt gaan in een leven met anderen.

ACHTERGROND

Ik woon in Rotterdam en ben geboren en getogen in Spijkenisse. Naast mijn praktijk voor levensoriëntatie voor tieners, twintigers en dertigers, ben ik in het IJsselland Ziekenhuis werkzaam geweest als humanistisch geestelijk begeleider. Vanuit die hoedanigheid begeleidde ik patiënten in het ziekenhuis die met pijn, angst, verdriet en onzekerheid zaten. Hun vanzelfsprekende, gezonde leven kwam voor even of soms voor altijd onder spanning te staan, en dit roept veel vragen, onmacht en emoties op. Naast dat ze zich bij mij konden uiten, ben ik met velen op zoek gegaan naar andere manieren om in het leven te staan. Soms betekende dit om berusting en vertrouwen te zoeken voor een operatie of een onzeker leven met een (chronische) ziekte. Maar soms ook betekende het ook om na te gaan hoe iemand nu, na alles wat hij of zij had meegemaakt, in het leven staat. Prioriteiten verschoven. Wat eerst waardevol en nastrevenswaardig was, was dit soms in een klap niet meer. Ook hier stond levensoriëntatie centraal, maar dan voor mensen van jong en oud. In mijn praktijk leg ik mij bewust toe op tieners, twintigers en dertigers, omdat ik mij heb gespecialiseerd in de problematiek waar velen mee te maken hebben. Tevens ben ik ervaringsdeskundige en heb ook ik in een quarterlife crisis gezeten. Ook ik heb mezelf de fundamentele vragen gesteld die bepalend zijn geweest voor het leven dat ik nu leidt. Vragen als: Hoe moet ik leven? Wie ben ik? Wat wil ik nu écht? Is dit het nu? Waarom weten al die andere mensen wél wat ze willen? Voor mij leidde dit tot vage, onbegrepen klachten als slecht slapen, stress, chronische hyperventilatie en innerlijke onrust. Maar met wie ik ook sprak… niemand kon mij zeggen dat het een quarterlife crisis was. Daar moest ik zelf achter komen. Nu, een paar jaar later, heb ik mij gespecialiseerd in de problematiek van veel jongvolwassenen.